| تبليغات | X |
عکسها و بکگراندهای کسی
بکگراند کسی با رفیقاش (من احساس خوبی به موندن ندارم...از نگاهاشون خوشم نمیاد)
بکگراند کسی (خیلی بانمکه ، پدسگ خیلی خوش عکسه)
* نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن
ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد
کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد
کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم
و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است
میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم
کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم
میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود
میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت
انتـــــــــــــــــــــــــــــظار
* ترانه ی رمانتیک نلی فورتادو - ترای (اگه طرفدار یه خواننده باشید برای صداش خیلی بهتره چون هر خواننده ای یه سری ترانهای قشنگ داره)
* زيباترين عکسها در اتاقهاي تاريک ظاهر ميشن..........................v پس هر وقت در تاريکي زندگي قرار گرفتين بدونين که خدا ميخاد از شما يک تصوير زيبا بسازه
عکس جنیفر آنیستون
عکس جنیفر آنیستون (ای براده...آره؟...پ ای چه قیافه ای...موهاتم بلند میکردی!)
* سنگي که طاقت ضربه هاي تيشه را ندارد تنديسي زيبا نخواهد شد.......................... از زخم تيشه خسته نمي شوم که وجود هر انساني شايسته تنديسي زيباست
* صداي چک چک اشکهايت را از پشت ديوار زمان مي شنوم....................و مي شنوم که چه معصومانه در کنج سکوت شب، براي ستاره ها ساز دلتنگي ميزني....................و من مي شنوم، مي شنوم هياهوي زمانه را که تو را از پريدن و پرکشيدن باز ميدارد....................آه ، اي شکوه بي پايان....................اي طنين شور انگيز....................من مي شنوم به آسمان بگو که من مي شکنم....................هر آنچه تو را شکسته و مي شنوم هر آنچه در سکوت تو نهفته
* چو قو گر در امواج دريا بميري
چو آهو در آغوش صحرا بميري
ندارد تفاوت به چشم زمانه
چه اينجا بميري چه آنجا بميري
پس از مرگ بهر تو سودش چه باشد
گرفتم که چون قو فريبا بميري
تو را هست با قو هزاران تفاوت
مبادا شوي خام و بيجا بميري
تو خواهي که با آن همه خوش ادايي
در آغوش دلدار زيبا بميري
ولي يار زيبا دهد پاسخ تو
مبادا که در خانه ما بميري
چو يک عمر ما را تو دشنام دادي
چرا وقت مردن در اينجا بميري
نجوشي چو در زندگي با محبان
بدين جرم بايد که تنها بميري
در آغوش دلدار جايت نباشد
همان به که چون قو به دريا بميري
* ترانه ی تریک دادو – لتس گو (پسورد: rap1.tk)
دیدار تو حل مشکلات است صبر از تو خلاف مشکلات است
دیباچه ی صورت بدیعت رضایی کمال حسن ذات است
لبهای تو خضر اگر بدیدی گفتی لب چشمه ی حیات است
بر کوزه ی آب نه دهانت بردار که کوزه ی نبات است
ترسم تو به سحر غمزه یک روز دعوی بکنی که معجزات است
زهر از قبل تو نوشداروست فحش از دهن تو طیبات است
چون روی تو صورتی ندیدم در شهر که مبطل الصلات است
عهد تو و توبه ی من از عشق می بینم و هر دو بی ثبات است
آخر نگهی به سوی ما کن کاین دولت حسن را ذکات است
چون تشنه بسوخت در بیابان چه فایده گر جهان فرات است
سعدی غم نیستی ندارد جان دادن عاشقان نجات است
هر که دلارام ديد از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در اين دام رفت
ياد تو ميرفت و ما عاشق و بيدل بديم
پرده برانداختي کار به اتمام رفت
ماه نتابد به روز چيست که در خانه تافت
سرو نرويد به بام کيست که بر بام رفت
مشعلهاي برفروخت پرتو خورشيد عشق
خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت
عارف مجموع را در پس ديوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت
گر به همه عمر خويش با تو برآرم دمي
حاصل عمر آن دمست باقي ايام رفت
هر که هوايي نپخت يا به فراقي نسوخت
آخر عمر از جهان چون برود خام رفت
ما قدم از سر کنيم در طلب دوستان
راه به جايي نبرد هر که به اقدام رفت
همت سعدي به عشق ميل نکردي ولي
مي چو فروشد به کام عقل به ناکام رفت
* عکس از دوری تو رفتم رو ریل خابیدم تا قطار بیاد روم
خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست
طاقت بار فراق این همه ایامم نیست
خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد
سر مویی به غلط در همه اندامم نیست
میل آن دانه خالم نظری بیش نبود
چون بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست
شب بر آنم که مگر روز نخواهد بودن
بامدادت که نبینم طمع شامم نیست
چشم از آن روز که برکردم و رویت دیدم
به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست
نازنینا مکن آن جور که کافر نکند
ور جهودی بکنم بهره در اسلامم نیست
گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف من
که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
نه به زرق آمدهام تا به ملامت بروم
بندگی لازم اگر عزت و اکرامم نیست
به خدا و به سراپای تو کز دوستیت
خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست
دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی
به دو چشم تو که چشم از تو به انعامم نیست
سعدیا نامتناسب حیوانی باشد
هر که گوید که دلم هست و دلارامم نیست
لعل تو داغی نهاد بر دل بریان من
زلف تو درهم شکست توبه و پیمان من
بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل
جان و دل من تویی ای دل و ای جان من
چون گهر اشک من راه نظر چست بست
چون نگرد در رخت دیدهی گریان من
هر در عشقت که دل داشت نهان از جهان
بر رخ زردم فشاند اشک درافشان من
شد دل بیچاره خون، چارهی دل هم تو ساز
زانکه تو دانی که چیست بر دل بریان من
گر تو نگیریم دست کار من از دست شد
زانکه ندارد کران، وادی هجران من
هم نظری کن ز لطف تا دل درمانده را
بو که به پایان رسد راه بیابان من
هست دل عاشقت منتظر یک نظر
تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من
تو دل عطار را سوختهی خویشدار
زانکه دل سنگ سوخت از دل سوزان من
ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو جاودان بر در دل حاضر است
روزن دل برگشا حاضر و هشيار باش
نيست کس آگه که يار کی بنمايد جمال
ليک تو باری به نقد ساخته ی کار باش
لشگر خواب آورند بر دل و جانت شکست
شب همه شب همدم ديده ی بيدار باش
گر دل و جان تو را در بقا آرزوست
دم مزن و در فنا همدم عطار باش
یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل یاد بهاران را چه شد
کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی
حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند
کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش
از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد
* ترانه ی الیسان – هرسی یالان اولماس (ترکی در)
کاش در دهکده عشق فراوانی بود
توی بازار صداقت کمی ارزانی یود
کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم
مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود
کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب
روی شفاف تزین خاطره مهمانی بود
کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد
قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود
کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم
رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود
مثل حافظ که پر از معجزه و الهامست
کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود
چه قدر شعر نوشتیم برای باران
غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود
کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها
دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود
کاش دل ها پر افسانه ی نیما می شد
و به یادش همه شب ماه چراغانی بود
کاش اسم همه دخترکان اینجا
نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود
کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر
غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود
کاش دنیای دل ما شبی از این شبها
غرق هر چیز که می خواهی و می دانی بود
دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم
راز این شعر همین مصرع پایانی بود
یار من همسر گرفت و عشق من بر باد رفت
یاد من از یاد برد و با رقیبم شاد رفت
آنهمه عشق و امید و عهدها در خاک شد
آنهمه سوز و گداز و اشکها از یاد رفت
با سرود آه من بزم عروسی ساز کرد
با جهیز اشک من در خانه داماد رفت
دلبری پیمان شکست و عاشقی از داغ سوخت
مرغکی در دام ماند و شادمان صیاد رفت
باده خوشبختی و شادی من بر خاک ریخت
لاله امید من پر پر شد و بر باد رفت
آنکه عشقش از ازل با هستیم پیوند یافت
آنکه مهرش تا ابد در جان من افتاد رفت
آنکه در افسونگری کرد آنهمه غوغا گریخت
آنکه در عاشق کشی کرد اینهمه بیداد رفت
گفتمش پس عشق من ؟ با خنده گفت ای وای مرد!
گفتمش پس یار من ؟ با عشوه گفت ای داد رفت!
بی تو ای آینه پیکر, ز جهان بیزارم
بی تو ماتم زده ام,خسته دلم, بیمارم
بی تو تنهاترم از قله غمناک کبود
بی تو خاموش تر از شام سیاه تارم
بی تو بی عشق تو, ای باغ گل افشان بهشت
شاخ خشکیده بی برگ تهی از بارم
بی تو بی عشق تو, دلمرده تر از مردابم
بی تو بی یاد تو, سرگشته تر از پرگارم
بی تو بیتابم و بیخوابم و بی آرامم
بی تو بی عشقم و بی یارم و بی غمخوارم
بی تو ای چشمه شادی, ز غمت لبریزم
بی تو ای خوشه امید, ز خود بیزارم
بی تو مهتاب غم آلود پریده رنگم
آفتاب تهی از سوز لب دیوارم
بی تو چون چشم ستاره همه شب حیرانم
بی تو چون دختر مهتاب, زغم بیدارم
بی تو بر آب بود زندگی من چو حباب
بی تو بر باد بود هستی حسرتبارم
همه جا روی ترا, موی ترا می بینم
همه جا نقش دلاویز ترا یاد آرم
بی تو ای زنبق خندان بهاران, چه کنم ؟
بی تو آخر تو بگو, من به کجا روی آرم ؟
* ترانه ی محسن یگانه – خاکسترم نکن
